Stichting de Heraut

Voor het uitdragen en beleven

van het Esoterische Christendom en geestelijke bewustwording

Corona-Journaal Hans Stolp

Onderstaande tekst betreft een verwijzing door Hans Stolp in zijn artikel Corona - Ofwel: de strijd om de ziel van de mens, in Verwachting nummer 98 - maart, april, mei 2021.

Rudolf Steiner en het vaccineren - auteur: René Madeleyn

De praktijk van het vaccineren maakt wezenlijk deel uit van het succesverhaal van de geneeskunde. Het is een uitgesproken doelstelling van de WHO om de pokken en polio wereldwijd uit te roeien en de mazelen in de industriestaten zo ver te reduceren dat het mazelenvirus niet meer circuleert binnen een land. Daarvoor streeft men ernaar dat minstens 95% van de bevolking tweemaal gevaccineerd wordt bij al wie geen natuurlijke immuniteit heeft na doorgemaakte mazelen. Niet alleen tegenstanders van vaccinatie, maar ook vaccinatiecritici valt men in toenemende mate aan als ze ertoe bijdragen dat de gewenste 95% niet bereikt worden bij de mazeleninenting. Afhankelijk van bepaalde risicofactoren moeten ouders over 14 tot 16 vaccinaties beslissen.

Rudolf Steiner heeft zich zeer fundamenteel over intentingen geuit en toonde zich daarbij een meester in het afwegen. Ofschoon hij zelf nooit angst had voor een infectie, lieten hij en Marie Steiner zich inenten tegen de pokken toen in Berlijn in een antroposofische kinderopvang de pokken uitbraken. Ernstige nevenwerkingen nam hij erbij; hij wilde solidair zijn en een voorbeeld, omdat de actuele situatie het eiste.1

In wat volgt, wordt niet over zin en noodzaak van bepaalde inentingen gesproken, maar zal getoond worden hoe Rudolf Steiners houding was ten opzichte van inentingen in het algemeen en wat hij dacht over inenting. Alle inentingen die vandaag worden aanbevolen, waren tijdens het leven van Rudolf Steiner nog niet bestaande.

Ik wil eerst zijn uitspraken over inenten in chronologische volgorde voorstellen.

Aflevering 8 - 31 augustus 2020

De Coronacrisis vraagt: word wakker (1)

Een groeiende tweedeling in de samenleving
In deze coronatijd ontstaan er binnen heel wat families ruzies en conflicten – en wel over corona covid-19, zoals het nieuwe virus genoemd wordt. Sommige mensen zijn heel voorzichtig en nemen dit nieuwe virus en het gevaar van besmetting heel serieus. Anderen staan nogal kritisch tegenover de verschillende maatregelen die de overheid genomen heeft: zij zien corona covid-19 vooral als een nieuwe griepvariant en zeggen dat het virus van de angst veel gevaarlijker is dan het coronavirus zelf.
Het gevolg is dat er in de samenleving inmiddels een tweedeling is ontstaan. Aan de ene kant is daar de grote groep mensen die voorzichtig willen zijn en/of bang zijn voor corona en een mogelijke besmetting. Maar aan de andere kant is er een groeiende groep van mensen die de maatregelen van de overheid te ver vinden gaan en die corona covid-19 vooral zien als een nieuwe griepvariant. Tot de vele griepvirussen behoren immers ook vier coronavirussen, en het huidige coronavirus is een nieuwe variant van die bekende coronavirussen.

Hoe het begon
Kijken we terug hoe het is begonnen, dan zien we dit:
Half november 2019 vonden de eerste infecties plaats met een nieuw, onbekend virus in Wuhan, in China. Het bleek te gaan om een coronavirus, een nieuwe variant van de al bekende coronavirussen. De aanwijzingen worden steeds sterker dat dit virus afkomstig is uit een militair laboratorium in Wuhan.
Twee maanden later, in januari 2020, werd door de Chinese overheid besloten tot een lockdown: Wuhan (11 miljoen inwoners) en een aantal andere steden gingen op slot en de inwoners moesten zoveel mogelijk thuis blijven: ze kregen huisarrest.
Weer twee manden later, in maart 2020, was er voor het eerst in Europa sprake van een besmettingsgolf. En ook hier besloot de overheid al gauw tot een lockdown, al was er in Nederland sprake van een intelligente lockdown waarmee een iets lichtere vorm van lockdown bedoeld wordt.

Aflevering 7 - 5 mei 2020

De coronacrisis: de strijd is begonnen

De weg van het midden

Zoals mij wel vaker overkomt, voel ik mij in deze dagen heen en weer geslingerd als mensen mij spontaan beginnen te vertellen (of mij uitgebreid mailen) over wat zij van de corona-crisis vinden. Enerzijds heb je van die complotdenkers die allerlei bijzondere scenario’s bedenken hoe dit virus de wereld ingebracht zou kunnen zijn. Ik krijg het ene mailtje na het andere waarin de meest bijzondere complotten worden beschreven en toegelicht. Als ik die mailtjes lees, krijg ik het al gauw een beetje benauwd – niet eens zozeer door de inhoud, maar vooral door hun toon, want die laat geen enkele ruimte voor twijfel. Als ik in gesprekken voorzichtig mijn bedenkingen uit, wordt de toon nog dwingender dan daarvoor.

Natuurlijk heb ik zelf ook nogal wat vragen en bedenkingen bij deze crisis, maar vooral de heftigheid en stelligheid waarmee de complotdenkers op mij inpraten of mailen, vervreemdt mij van hen. Bovendien gaan sommigen van hen zover dat ze allerlei maatregelen die de overheid genomen heeft, overbodig vinden en die het liefst vandaag nog zouden willen afschaffen. Maar hoe moet het dan met het tekort aan ic-bedden als er weer een nieuwe golf coronazieken komt door het afschaffen van die maatregelen, denk ik dan in stilte. In stilte: want ik durf dat dan allang niet meer hardop te zeggen, bang dat ik nog weer een stortvloed van bozige woorden over mij heen krijg – en daar heb ik geen zin in. Een gesprek is alleen een gesprek, als er van beide kanten echt geluisterd wordt

Anderzijds heb je de mensen die vierkant achter Rutte staan (in de peilingen zou hij nu 10 zetels winnen) en die bang worden zodra je ook maar de anderhalve meter afstand dreigt te vergeten (wat mij nog wel eens overkomt). Misschien mag je ze de corona-angsthazen noemen: mensen die het uit louter angst terecht vinden om andere mensen te verklikken als die zich niet houden aan de regels van het RIVM.

Aflevering 6 - 17 april 2020

De coronacrisis: de strijd is begonnen

Het is even stil geweest van mijn kant: het vorige journaal schreef ik alweer meer dan veertien dagen geleden. Maar nu begint het weer te kriebelen. Want ik merk vanbinnen dat ik steeds meer begin te sputteren. Allerlei vragen  komen in mij op en ik merk dat ze zich niet meer de mond laten snoeren. Ik luister niet meer naar wat de tv over het corona-virus te melden heeft, noch over de verschillende maatregelen die genomen worden. Als ik al die nieuwsprogramma’s wel zou volgen, zou ik mij laten beroven van mijn innerlijke rust en vertrouwen. Eenmaal per dag even kijken op teletekst, en ik ben weer volledig op de hoogte. Maar juist als je wat afstand neemt, begin je te zien dat de huidige situatie – mag ik zo vrij zijn om het maar heel direct te zeggen? – trekken heeft van een massale hysterie: angst regeert en beneemt velen de innerlijke rust om open na te denken.

Ik kreeg bericht van iemand die op intensive care werkt en die vertelde hoe schrijnend het is dat mensen alleen moeten sterven en geen afscheid kunnen nemen. En die mij vroeg daaraan bekendheid te geven. Ook vroeg ze me de mensen de vraag voor te leggen: moet het nu echt zo, of kan het ook anders? Dat plaatste mijzelf voor de vraag: zou ik zelf, als de medische situatie daartoe aanleiding geeft, vanwege corona op ic willen worden opgenomen? Mijn antwoord is nadrukkelijk nee. Ik wil graag thuis, wakker, bewust en omringd door mensen die mij lief zijn, mijn ziekte doorleven en eventueel daaraan sterven. Maar ik realiseer mij dat ik daar nu, in de huidige situatie, heel bewust voor moet kiezen, en dat ik er over moet spreken met de mensen om mij heen, zodat die weten wat er in een noodsituatie wel of niet gebeuren moet.

Aflevering 5 – 1 april 2020

De vastentijd

Toen de corona-epidemie begon, kreeg ik het ene na het andere bezorgde en zelfs angstige mailtje. Maar opvallend genoeg krijg ik de laatste dagen een aantal mailtjes met een ander geluid. Daarin wordt op een andere manier over corona gesproken: er wordt gezegd dat deze crisis niet alleen maar negatief is, maar ons ook nieuwe kansen en mogelijkheden schenkt.
Zo vroeg iemand: Heb je wel door in wat voor bijzondere en veelzeggende tijd deze crisis zich afspeelt? Ze gaf zelf meteen maar het antwoord: Het is de vastentijd (ofwel de lijdenstijd), de veertig dagen die voorafgaan aan Pasen. De tijd dus van inkeer en bezinning. Corona dwingt ons om een pas op de plaats te maken. Anders gezegd: het virus dwingt ons om ons los te maken van dat voortdurende gejakker dat zo kenmerkend voor de moderne tijd is geworden.
Zo kunnen we deze crisisperiode dus ook gebruiken: als een periode van bezinning op ons eigen leven en op onze samenleving. Iemand anders schrijft: We hebben in deze drukke en jachtige tijd het contact met ons innerlijk, ofwel met ons diepste wezen verloren. Daardoor zijn we ook het contact kwijtgeraakt met ons levenslot en met ons hoger Zelf. Het virus dwingt ons de vastentijd in isolatie door te brengen. Daardoor worden we gedwongen stil te staan bij ons innerlijk. En misschien, misschien dat we dan weer wat zicht krijgen op ons levenslot en onze levensopdracht, en op die stille kracht in ons, de geest, die een mens alleen in een meditatieve stilte op het spoor kan komen.
Het is overigens niet gemakkelijk om de plotselinge rust en stilte die ons wordt opgelegd te aanvaarden en die zelfs als onze leermeester te begroeten. We hebben dikwijls zoveel weggedrukt en verstopt in onszelf waar we niet goed raad mee wisten of wat we niet aankonden: teleurstelling, boosheid, onmacht en verdriet bijvoorbeeld. Juist die gevoelens komen in een tijd van afgedwongen rust onherroepelijk naar boven. Durf ze aan te kijken, maak ze je bewust, zodat je je eigenlijke wezen dat achter al die weggestopte gevoelens verborgen ligt, voelbaar en bewust kunt worden.
Zo maken we van de corona-tijd weer een vastentijd zoals die eigenlijk bedoeld is: een tijd van bezinning en inkeer.

Aflevering 4 – 26 maart 2020

Angst maakt het corona-virus sterker

De overheid heeft allerlei maatregelen genomen om het coronavirus in te dammen en te zorgen dat er niet teveel mensen tegelijk ziek worden: dat kan de gezondheidszorg niet aan. Maar het zijn allemaal maatregelen op materialistisch vlak: voldoende afstand bewaren, handen wassen, zoveel mogelijk thuis blijven en ga zo maar door.

Maar dat je ook andere maatregelen zou kunnen treffen, geestelijke maatregelen die minstens zoveel invloed hebben op de verspreiding van het corona-virus, ontgaat velen in onze tijd. Maar wat zijn dan die geestelijke maatregelen? Om die op het spoor te komen, het volgende:

Wereldwijd maken talloos veel mensen zich zorgen, voelen zich angstig en zijn bang voor wat het corona-virus kan aanrichten bij henzelf en hun geliefden. Een golf van angst belaagt in deze dagen wereldwijd onze harten.

Naast het corona-virus heerst dus ook het virus van de angst. Daarbij is het belangrijk te beseffen dat angst geen ding is, maar een geestelijke werkelijkheid, een geestelijke kracht. Die geestelijke krachten van de angst vormen een virus waarmee we elkaar besmetten. We versterken dus wederzijds onze angsten.

Maar het virus van de angst doet ook nog iets anders: het versterkt ook de werking van het corona-virus. Ofwel: het corona-virus wordt krachtiger, actiever en werkzamer doordat wij onze aandacht erop richten en er bang voor zijn.

Het is daarom uiterst belangrijk om ons steeds weer te oefenen in vertrouwen. En om ons innerlijk te richten op de hulp die de geestelijk wereld ons schenkt. De angst zelf hoef je niet te verdringen: laat die er gewoon maar zijn. Maar houd je innerlijk verder niet met die angst bezig, maar richt je met behulp van gebed en meditatie op de kracht van het vertrouwen.

Aflevering 3 – 22 maart 2020

Gevaarlijker nog dan het corona-virus is het virus van de angst.

Gevaarlijker nog dan het corona-virus is het virus van de angst. Dat ondermijnt ons vertrouwen, onze verbinding met de geestelijke wereld en maakt ons bang.

Luister niet teveel naar allerlei deskundigen op de tv, maar lees teksten die je ziel voeden en je weerbaar maken.

Een krachtige en weerbare ziel en een hart vol vertrouwen dat genieten kan van de lenteboden van deze dagen – bloesem, uitbottende struiken en bomen: daar gaat het om. Want dat is het geschenk dat je in deze dagen aan de wereld mag geven!

Met een weerbare ziel en een hart vol vertrouwen pareren wij op een zinvolle wijze het virus van de angst!

 

Christus gaat voor mij en hij gaat naast mij.
Hij omhult mij met een wolk van vertrouwen.
Hij bekleedt mij met vrede en liefde.

Geen onrust kan mij deren,
stress raakt mij niet
en wat de vele deskundigen ook zeggen,
berooft mij niet van mijn vertrouwen.

Als Christus naast mij is,
wat zou ik vrezen?

In stilte leg ik mijn hand in de zijne,
in mijn hart ontspringt een bron van liefde
en mijn onrustige hart vindt vrede in hem.

Als Christus naast mij is,
wat zou ik nog vrezen?

Aflevering 2 – 20 maart 2020

De corona-crisiscrisis neemt toe

De corona-crisiscrisis neemt toe: niet alleen het aantal zieken en het aantal doden, maar ook de stress en de onrust. Verpleeghuizen sluiten hun deuren zodat degenen die daar verpleegd worden geen bezoek meer krijgen van hun geliefden.

Maar gelukkig kunnen we ook iets anders waarnemen: dat ook de solidariteit en de betrokkenheid van mensen op elkaar groter wordt: veel mensen zien naar elkaar om en het lijkt alsof deze crisis onze sluimerende liefdeskrachten wakker roept.

In Italië begonnen de mensen uit dankbaarheid op hun balkon te klappen voor de vele gezondheidswerkers. Dit initiatief werd door vele landen overgenomen, ook door Nederland. Zelfs het koninklijk gezin klapte mee. Ook allerlei andere initiatieven worden vaak spontaan genomen om anderen bij te staan: hartverwarmend.

Velen beginnen te beseffen: in een tijd als deze zijn dankbaarheid, liefde en oprechte aandacht krachtige wapens.

Ook onze creativiteit neemt toe: mensen zoeken allerlei wegen om toch met elkaar verbonden te blijven. Bijvoorbeeld door via de telefoon samen naar een televisieprogramma te kijken, de ene in het verpleeghuis, de ander thuis.  Het is maar één voorbeeld van de vele initiatieven die gemeld worden. Het lijkt alsof deze crisis dus ook positieve krachten oplevert: alsof we op het donker van deze tijd bijzondere lichtkrachten veroveren.

Aflevering 1 – 19 maart 2020

Wat zit er achter en hoe moeten we ermee omgaan?

Van verschillende kanten wordt mij de vraag gesteld naar de achtergronden van de corona-crisis. Wat zit er achter en hoe moeten we ermee omgaan? Ik was al van plan daarover een artikel te schrijven voor ons blad Verwachting. Maar het eerstvolgende nummer verschijnt pas op 1 juni. Dat duurt wel erg lang; daarom leek het mij een goed idee om via de site van onze Stichting De Heraut regelmatig korte impressies te plaatsen waarbij wordt ingegaan op de achtergronden van de huidige corona-crisis. Een crisis die ongetwijfeld zal uitlopen op een economische crisis – en waarschijnlijk wordt die crisis erger dan de corona-crisis.

Voor ik verderga: wilt u misschien ook anderen attenderen op dit journaal? Met een zekere regelmaat (om de paar dagen misschien?) zal ik een nieuwe bijdrage plaatsen, in de hoop dat we samen toegroeien naar inzicht. Juist in de huidige situatie is inzicht belangrijk, zodat we ons niet laten meeslepen door de angst.

Daarbij wil ik voorop stellen dat ik niet de waarheid in pacht heb, maar dat ik mijn verschillende overwegingen met jullie wil delen, zodat we samen stap voor stap een meer genuanceerd inzicht kunnen ontwikkelen in wat er nu eigenlijk gaande is.