De levensschool
Wat is eigenlijk troost?
Anders gezegd: wie of wat helpt ons, als we door
moeilijke ervaringen heen gaan?
Wat écht helpt, dat zijn de mensen die je begrijpen
en die met hun hart, en niet met hun hoofd reageren.
Mensen die je op de een of andere manier laten
voelen dat het niet gek is wat je innerlijk beleeft of
dat het niet zinloos is. En die dat zo weten te zeggen
dat je voelt: ze zeggen dat niet zomaar, maar hebben
het op de een of andere manier zelf ook ervaren.
Zij spreken over wat ze zelf hebben ervaren op de
school van het leven. Het zijn mensen die niet zo
gauw zullen zeggen: kop op, morgen gaat het beter.
Bij mensen die zoiets zeggen, voel je vaak dat hun
woorden verlegenheidswoorden zijn, omdat ze niet
goed weten wat ze anders moeten zeggen, of omdat
ze het vervelend vinden over verdrietige, pijnlijke of
moeizame levenservaringen te moeten praten.
Maar mensen die hun wijsheid en hun inzichten
geleerd hebben op de levensschool, dát zijn de
mensen die in staat zijn te troosten.
Je hebt er geen diploma voor nodig, je hoeft er
geen psychiater voor te zijn, je hoeft ‘alleen maar’
in alle zuiverheid je hart te laten spreken.
Mijn ervaring is dat het vaak de zogenaamde
‘eenvoudige’ mensen zijn die het beste weten te
troosten. Omdat hun levensinzichten niet vertroebeld
worden door een zogenaamde intellectuele wijsheid.
Daarnaast zijn vrouwen meestal ook beter in staat te
troosten dan mannen. Gewoon, omdat mannen meestal
meer in hun hoofd wonen en vrouwen meer in het hart:
als man is het mij, hoop ik, geoorloofd om dit te schrijven.
Deze woorden bevatten voor een groot deel de inzichten
die ik zelf mocht leren op de school van het leven.
Hans Stolp